Suchá Belá
Najbardziej popularnym i obleganym przez turystów jest Wąwóz Suchá Belá, którego nazwa związana jest z ukształtowaniem terenu i przepływającą przez niego wodą. Ze względu na duży stopień nachylenia terenu, żwir gromadzi się przede wszystkim w dolnej części wąwozu, tworząc nawet kilkumetrową warstwę. Woda pod żwirem przepływa swobodnie, a na powierzchni pojawia się w tych miejscach, gdzie jej poziom jest wysoki. Wąwóz ma 3,8 km długości, a jego wysokość n.p.m. przy ujściu wynosi 550 m, a na wierzchołku 950 m.
Naszą wędrówkę zaczynamy od kempingu Podlesok wybierając jednokierunkowy (niektóre szlaki ze względu na swoją trudność oraz znajdujące się przy wodospadach drabiny dla zachowania bezpieczeństwa turystów są jednokierunkowe) szlak zielony. Przejście tej malowniczej doliny zajmie nam ok. 2 godzin. Mnie, nigdy się to nie udało, często bowiem musiałam przystanąć, aby nasycić się pięknem otaczającej przyrody. Szlak Suchá Belá odsłania nam swoje piękno już na początku. Idziemy w górę wzdłuż płynącego potoku, a czasem i jego korytem po przygotowanych drewnianych drabinach oraz wyżłobionych w pniach drzew stopniach. Docieramy do zespołu wodospadów przy Wodospadach Misowych (wysokość 40 m), gdzie woda spadając na dół wylewa się z otworów przypominających wielkie misy. Nie zapomnianych wrażeń dostarczają również kolejno Wodospad Okienkowy (wysokość 13 m) oraz Wodospad Korytowy (wysokość 10 m). Obok wodospadów ustawione są metalowe drabiny, które pozwalają nam na dalsze pokonanie trasy i dostarczają niezapomnianych emocji. W sezonie, kiedy turystów jest bardzo dużo i do drabin ustawia się kolejka musimy liczyć się z wydłużeniem czasu przejścia. Pokonując szlak napotkamy na kawałki drewna ustawione pod wystającymi nawisami skalnymi, które rzekomo mają podpierać opadającą skałę, tworząc tym samym ciekawy obraz. Zobaczymy również okna skalne, które powstają na skutek powiększania się wnęk w pęknięciach skalnych, na które wpływa wietrzenie oraz woda. Wąwóz to nie tylko drabinki, stopnie, ale także bogactwo roślinności. Nawisy skalne pokryte są murawą naskalną, a ich wyższe części zajmują bory sosnowe i modrzewiowe. Na dnie wąwozu, gdzie klimat jest wilgotny i chłodny rosną rośliny lubiące wilgoć i chłód. Możemy zatem spotkać tutaj m.in.: pierwiosnek łyszczak, fiołek dwukwiatowy, stokrotnicę górską. Natomiast w runie możemy zobaczyć wiele cennych i niejednokrotnie zagrożonych roślin w tym m.in. sasankę słowacką.
Wąwóz Suchá Belá zamieszkuje wiele pięknych ptaków m.in. dzięcioł trójpalczasty czy pliszka górska, może przy odrobinie szczęścia uda nam się również spotkać salamandrę plamistą.
Po dojściu do Kaskad wąwóz przechodzi w szeroką dolinę i już łagodniejszym zboczem wychodzimy na Sucha Bela-Wierzchołek. Tutaj możemy odpocząć, posilić się i ruszyć w powrotną drogę do Podlesoka lub jeżeli mamy jeszcze czas i siły możemy się pokusić o marsz w kierunku Kláštoriska. Do Podlesoka wrócimy najpierw szlakiem żółtym a później czerwonym. Zajmie nam to około półtorej godziny.
