12►

Piecky to wąwóz na zachodnim obrzeżu płaskowyżu Glac, stanowiący ścisły rezerwat przyrody. Jest to najspokojniejszy i najcichszy wąwóz Słowackiego Raju. Pokonując go możemy podziwiać liczne wodospady, kaskady i formacje skalne. Najbardziej znane wodospady to: Wielki (Vel’ký vodopád o wysokości 13 m) oraz niezwykle urokliwy Tarasowy (Terasový vodopád o wysokości 8 m), który powstał na skutek zawalenia się jaskini. Szlak ten jest jednokierunkowy i biegnie w przeciwnym kierunku do biegu potoku. Najniższy punkt to ústie rokliny ma 581 m n.m., a najwyższy ma 959 m n.m. Możemy tutaj spotkać salamandrę plamistą oraz bogatą roślinność w tym: pełnik alpejski, zanokcica zielona.

Ruszamy z Podlesoka i idziemy szlakiem zielonym wzdłuż potoku Wielka Biała woda docierając do osady Píla. Stąd szlakiem żółtym wchodzimy do wąwozu Piecki. Początkowo idziemy łagodnie pod górę doliną zwaną Biała (Biela dolina), później rozpoczyna się trudniejsza wspinaczka wąwozem. Dzięki metalowej drabinie pokonujemy Wielki Wodospad, aby ruszyć w dalszą drogę ku Wodospadowi Tarasowemu. Następnie korytem, a później stromym zboczem wychodzimy na górę, aż do przecinki, skąd leśną drogą docieramy do wierchu Suchej Białej (Suchá Belá-vrchol). Stąd szlakiem żółtym, a następnie czerwonym dotrzemy do Podlesoka.

Czas przejścia:

• Podlesok – Píla, ústie rokliny (szlak zielony, dwukierunkowy, 1:00 h)
• Píla, ústie rokliny – Suchá Belá-vrchol (szlak żółty, jednokierunkowy, 2:00 h)
• Suchá Belá-vrchol – Pod Vtáčim hrbom (szlak żółty, dwukierunkowy, 0:25 h)
• Pod Vtáčim hrbom – Podlesok (szlak czerwony, dwukierunkowy, 1:00 h)
  Razem 4:25 h

UWAGA: Czas przejścia jest podany orientacyjnie. Uzależniony jest od tempa marszu, jak i warunków panujących na szlaku.

12►

Velký Sokol to wąwóz na zachodnim skraju płaskowyżu Glac. Jest to najdalej położony wąwóz w Słowackim Raju. Niezwykle urodziwym i romantycznym miejscem wąwozu jest zwężenie zwane Kamienne Wrota (Kamenné vráta), gdzie skalne ściany są oddalone od siebie na odległość około jednego metra. Możemy tutaj spotkać sokoła wędrownego, a także bogatą roślinność w tym m.in. stokrotnicę górską czy miesiącznicę trwałą. Najniższy punkt ústie rokliny ma 610 m n. m., a najwyższy Glacká cesta ma 899 m n. m.

Ruszamy z Podlesoka i idziemy szlakiem zielonym wzdłuż potoku Wielka Biała woda docierając do osady Píla. Dalej zielonym szlakiem do rozdroża Wielki Sokół-ujście, tutaj skręcamy w lewo i żółtym szlakiem wchodzimy do wąwozu Wielki Sokół. Początkowo droga wiedzie brzegami potoku, później zaczyna się stroma wspinaczka do zwężenia Kamienne Wrota. Idąc dalej mijamy Małe Kaskady i Wodospad Mały (Malý vodopád o wysokości 8,5 m), a następnie Wielkie Kaskady i Wodospad Wielki (Vel’ký vodopád o wysokości 7 m). Idziemy dalej korytem wąwozu dochodząc do jego końcowego zwężenia Jaru Rotha (Rothova roklina). Później krótkim, ale stromym podejściem dojdziemy na rozdroże Glacka Droga (Glacká cesta). Stąd czerwonym szlakiem zaczniemy schodzić w dół. Dojdziemy na rozdroże Mała Polana (Malá Pol’ana), dalej niebieskim szlakiem dochodzimy do polany Glac-Mała Polana (Glac-Malá Pol’ana). Idziemy prosto niebieskim szlakiem do wierchu Suchej Białej (Suchá Belá-vrchol). Schodzimy dalej szlakiem żółtym do rozdroża Pod Ptasim Garbem (Pod Vtáčim hrbom), skręcamy w lewo i szlakiem czerwonym docieramy do Podlesoka.

Czas przejścia:

• Podlesok – Píla (szlak zielony, dwukierunkowy, 1:00 h)
• Píla – ústie rokliny (szlak zielony, dwukierunkowy, 0:30 h)
• ústie rokliny – Glacká cesta (szlak żółty, jednokierunkowy, 2:30 h)
• Glacká cesta – Malá Pol’ana (szlak czerwony, dwukierunkowy, 0:50 h)
• Malá Pol’ana – Glac-Malá Pol’ana (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:10 h)
• Glac-Malá Pol’ana – Suchá Belá-vrchol (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:15) h
• Suchá Belá-vrchol – Pod Vtáčim hrbom (szlak żółty, dwukierunkowy, 0:25 h)
• Pod Vtáčim hrbom – Podlesok (szlak czerwony, dwukierunkowy, 1:00 h)
  Razem 6:40 h

UWAGA: Czas przejścia jest podany orientacyjnie. Uzależniony jest od tempa marszu, jak i warunków panujących na szlaku.

Tomášovský výhl’ad – Tomaszowski Widok (666,6 m n.p.m.) to taras skalny znajdujący się w południowym stoku Doliny L’udmanka. Swoją popularność zawdzięcza przepięknemu widokowi jaki się z niego roztacza. Dlatego jest częstym punktem wypraw turystów odwiedzających Słowacki Raj. Można z niego zobaczyć m.in. część Przełomu Hornadu, Dolinę Białego Potoku, a także przy dobrej widoczności nawet Tatry Wysokie. Płaski wierzchołek Tomaszowskiego Widoku podcięty urwiskiem ze względu na swoją fotogeniczność jest częstym motywem zdjęć zamieszczanych w folderach i przewodnikach o Słowackim Raju.

Pierwszy raz ścianę Tomaszowskiego Widoku pokonali 8 października 1938 roku A. Brnčal, A. Huba i E. Leschinský. Obecnie jest to miejsce treningów i zawodów wspinaczki górskiej.

Czasy dojścia do punktu widokowego Tomášovský výhl’ad:

Wariant I
z Podlesoka (Przełom Hornadu):

• Podlesok – Hrdlo Hornádu (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:15 h)
• Hrdlo Hornádu – Kláštorská roklina-ŭstie (szlak niebieski, dwukierunkowy, 1:00 h)
• Kláštorská roklina-ŭstie – Letanovský mlyn (szlak niebieski, dwukierunkowy, 1:00 h)
• Letanovský mlyn – Pod Tomášovským výhl’adom (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:45 h)
• Pod Tomášovským výhl’adom – Tomášovský výhl’ad (szlak zielony, dwukierunkowy, 0:30 h)
  Razem: 3:30 h

Wariant II
z Čingova (Przełom Hornadu)

• Čingov (tablica orientacyjna) – Biely potok-ústie (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:30 h)
• Biely potok-ústie – rázc. Biely potok (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:05 h)
• rázc. Biely potok – Pod Tomášovským výhl’adom (szlak zielony, dwukierunkowy, 0:05 h)
• Pod Tomášovským výhl’adom – Tomášovský výhl’ad (szlak zielony, dwukierunkowy, 0:30 h)
  Razem: 1:10 h

Wariant III
z Čingova

• Čingov (tablica orientacyjna) – Ďurkovec (szlak żółty, dwukierunkowy, 0:15 h)
• Ďurkovec – Tomášovský výhl’ad (szlak żółty, dwukierunkowy, 0:45 h)
  Razem: 1:00 h

UWAGA: Czas przejścia jest podany orientacyjnie. Uzależniony jest od tempa marszu, jak i warunków panujących na szlaku.

12►

Kláštorská roklina to wąwóz prowadzący na Klasztorisko, gdzie można podziwiać rekonstruowany klasztor kartuzów. Przejście przez wąwóz nie jest łatwe, gdyż na swojej drodze napotykamy liczne łańcuchy, drabinki i stopnie. Znajduje się tutaj również dużą ilość wodospadów, które zachwycą nas swoim unikalnym pięknem. Możemy tutaj spotkać wydrę rzeczną, a także bogatą roślinność w tym m.in. tojad dzióbaty. Najniższy punkt to ústie rokliny ma 520 m n. m., a najwyższy ma 744 m n. m.

Wychodzimy z Podlesoka, kierując się szlakiem niebieskim dochodzimy do Gardła Hornadu (Hrdlo Hornádu), a następnie Przełomem Hornadu dochodzimy do rozdroża Klasztorna Roklina-ujście (Kláštorská roklina-ústie). Trasę tą pokonujemy m.in. po metalowych stopniach, czy zawieszonych mostach umożliwiających nam przedostanie się na drugi brzeg rzeki Hornad. Tutaj rozpoczyna się nasza wędrówka po Klasztornej Roklinie. Szlakiem żółtym posuwamy się w górę. Na swojej drodze napotkamy wodospady: Odkrywców (Vodopád objavitel’ov o wysokości 11,5 m), Antona Straki (Vodopád Antona Straku o wysokości 13 m), Tęczowy (Dúhový vodopád o wysokości 8,5 m), kaskady Gustawa Nedobrego (Kaskády G. Nedobrého o wysokości 3 m), Mały (Malý vodopád o wysokości 3 m), Omszały (Machový vodopád o wysokości 6 m) oraz Kartuzów (Kartuziánsky vodopád o wysokości 4 m). Po około 45 min. wędrówce docieramy na Klasztorisko, gdzie możemy odpocząć i posilić się. Później wrócimy do Podlesoka jednym z trzech możliwych do wyboru szlakiem.

Czas przejścia:

Droga na Kláštorisko:

Podlesok – Hrdlo Hornádu (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:15 h)
Hrdlo Hornádu – Kláštorská roklina-ústie (szlak niebieski, dwukierunkowy, 1:00 h)
Kláštorská roklina-ústie – Kláštorisko (szlak żółty, dwukierunkowy, 1:00 h)

Droga powrotna:

Wariant I

Kláštorisko – Hrdlo Hornádu (szlak zielony, dwukierunkowy, 1:00 h)
Hrdlo Hornádu – Podlesok (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:15 h)

Razem 3:30 h

Wariant II

Kláštorisko – Pod Kláštoriskom (szlak zielony, dwukierunkowy, 0:15 h)
Pod Kláštoriskom – Nad Podlesokom (szlak żółty, dwukierunkowy, 0:45 h)
Nad Podlesokom – Podlesok (szlak czerwony, dwukierunkowy, 0:20 h)

Razem 3:35 h

Wariant III

Kláštorisko – Podlesok (szlak czerwony, dwukierunkowy, 1:45 h)

Razem 4:00 h

UWAGA: Czas przejścia jest podany orientacyjnie. Uzależniony jest od tempa marszu, jak i warunków panujących na szlaku.

123►

Sokolia Dolina to jeden z najdzikszych wąwozów na terenie Słowackiego Raju. Położony jest on na obrzeżu płaskowyżu Glac. Wąwóz można przejść dzięki przygotowanym drabinkom, drewnianym kładkom, żelaznym stopniom oraz mostkom. W Sokoliej Dolinie znajdują się: Wodospad Boczny (Bočný vodopád) o wysokości 8 m, Wodospad Skalny (Skalný vodopád) o wysokości 3,5 m, Wodospad Wyżny (Vyšný vodopád) o wysokości 15,5 m oraz najwyższy w Słowackim Raju Wodospad Zawojowy (Závojový vodopád) o wysokości 75 m. Szlak tej jest długi i o dość dużej trudności, ale dzięki swojemu pięknu wynagradza cały wysiłek włożony w jego pokonanie. Jeżeli będziemy mieć szczęście to może uda nam się zobaczyć kozice, sokoła lub inne dzikie zwierzę. Jest tutaj również bogata roślinność. Możemy tutaj spotkać gatunki lubiące chłód m.in. zarzyczka górska czy pierwiosnek łyszczak. Najniższy punkt to ústie rokliny ma 572 m n. m., a najwyższy ma 1002 m n. m.

Wychodzimy z Podlesoka zmierzając szlakiem czerwonym do Klasztoriska. Stamtąd szlakiem niebieskim dochodzimy do miejsca Kláštorisko-lúka, by dalej bardzo krętym i trudnym szlakiem żółtym zejść na dół do ujścia Kisiela (ústie Kysel’a). Część kręta jest bardzo niebezpieczna, dlatego należy podwoić swoją ostrożność i mocno trzymać się towarzyszącym łańcuchom. Dalej idziemy szlakiem zielonym, aż dochodzimy do ujścia Sokoliej Doliny (Sokolia dolina-ústie). Stąd żółtym szlakiem rozpoczyna się nasza wędrówka po Sokoliej Dolinie. Początek trasy to łatwe podejście w szerszej części wąwozu. Po drodze mamy Wodospad Boczny, a następnie Wodospad Skalny i dalej stromym już podejściem dochodzimy do najwyższego wodospadu – Wodospadu Zawojowego. Pokonujemy go dzięki systemowi drabinek, łańcuchów oraz dwóch mostków. Widok jaki możemy z niego zobaczyć zapiera dech w piersiach. Już samo wspinanie się przy wodospadzie dostarcza niemałych emocji. Idziemy dalej przez Wodospad Wyżni, a następnie leśną drogą na wierch Sokoliej Doliny (Sokolia dolina-vrchol). Dalej zielonym szlakiem docieramy do rozdroża Biskupskie Chyżki (Biskupské chyžky). Stąd szlakiem żółtym schodzimy w dół na polanę Glac-Mała Polana (Glac-Malá Pol’ana). Skręcamy w prawo i niebieskim szlakiem docieramy do wierchu Suchej Białej (Suchá Belá-vrchol). Schodzimy dalej szlakiem żółtym do rozdroża Pod Vtáčim hrbom, skręcamy w lewo i szlakiem czerwonym docieramy do Podlesoka.

Czas przejścia:

• Podlesok – Kláštorisko (szlak czerwony, dwukierunkowy, 2:00 h)
• Kláštorisko – Kláštorisko-lúka (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:10 h)
• Kláštorisko-lúka – ústie Kysel’a (szlak żółty, dwukierunkowy, 0:30 h)
• ústie Kysel’a – Sokolia dolina-ústie (szlak zielony, dwukierunkowy, 0:20 h)
• Sokolia dolina-ústie – Sokolia dolina-vrchol (szlak żółty, jednokierunkowy, 2:00 h)
• Sokolia dolina-vrchol – Biskupské chyžky (szlak zielony, dwukierunkowy, 0:10 h)
• Biskupské chyžky – Glac-Malá Pol’ana (szlak żółty, dwukierunkowy, 0:20 h)
• Glac-Malá Pol’ana – Suchá Belá-vrchol (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:15 h)
• Suchá Belá-vrchol – Pod Vtáčim hrbom (szlak żółty, dwukierunkowy, 0:25 h)
• Pod Vtáčim hrbom – Podlesok (szlak czerwony, dwukierunkowy, 1:00 h)

Razem 7:10 h.

UWAGA: Czas przejścia jest podany orientacyjnie. Uzależniony jest od tempa marszu, jak i warunków panujących na szlaku.

12►

Przełom Hornadu (Prielom Hornádu) to malowniczy szlak ciągnący się od tzw. Gardła Hornadu (Hrdlo Hornádu), aż do letniska Czingow (Čingov) pod Smiżanami. Jest to drugi po Suchej Beli, najpopularniejszy szlak w Słowackim Raju, który dostarcza niezapomnianych wrażeń. Przełom Hornadu ze względu na swoją długość (prawie 12 km) rzadko bywa pokonywany w całości. Poniżej zostanie opisana trasa, która swój ma początek w najczęściej wybieranym punkcie wypadowym tj. z Podlesoka.
Rozpoczynamy swoją wędrówkę podążając szlakiem niebieskim i po około 20 minutach dochodzimy do Gardła Hornadu (Hrdlo Hornádu), czyli miejsca w którym zaczyna się kanion, a rzeka Hornad płynie pomiędzy skalnymi ścianami, będącymi jego brzegami. Idziemy dalej i dochodzimy do drewnianej chaty, która dawniej była wykorzystywane przez tutejszych rybaków. Wędrówka nasza będzie miała różne stopnie trudności, wyznaczane m.in. przez zawieszone nad rzeką metalowe stopnie, a które powodują, że pokonywanie tego szlaku jest bardzo emocjonujące. Pierwsze stopnie, które przyjdzie nam pokonać zwane są stopniami nad Zieloną Górą. Idąc dalej dochodzimy do stopni znajdujących się przy skalnym urwisku zwanym Dziura Mnicha, które porośnięte roślinnością pozwala nam zaobserwować jaki wpływ na rozmieszczenie roślin ma zjawisko inwersji (zmiana temperatury w zależności od wysokości). Dziura Mnicha jest jedną z form utworzonych w wyniku długotrwałego działania wody na wapienie. W czasie naszej wędrówki przez kanion zobaczymy różne formy skalne, jaskinie i dziury powstałe, na skutek tego procesu. Dochodzimy do pierwszego mostu wiszącego zwanym Bratysławskim, którym przedostajemy się na prawy brzeg Hornadu i dalej wędrujemy docierając do stopni Nad Wiecznym Deszczem (Nad večným dažd’om). Idziemy dalej. Pokonujemy żelazne stopnie nad mostem Linowa kładka (Lanová lávka) i docieramy do rozdroża Klasztorna Roklina-ujście (Kláštorská roklina-ŭstie). Stąd idąc Klasztornym wąwozem dochodzimy do Klasztoriska, gdzie można podziwiać rekonstruowany klasztor kartuzów. My jednak idziemy dalej szlakiem niebieskim i przez most Linowa kładka przechodzimy na lewy brzeg. Na swojej drodze napotykamy następne stopnie Nad Zarezem (Pri záreze), a następnie Nad Zieloną Doliną (Nad Zelenou dolinou). Przechodzimy przez wiszący most Nad Zieloną Doliną na prawy brzeg Hornadu i następnie dość stromym podejściem docieramy do kładki Nad Jarem (Nad stržou). Stąd kierujemy się w dół przez most wiszący Nad Młynem i dochodzimy do Letanowskiego Młynu (Letanovský mlyn). W tym miejscu możemy zakończyć naszą wędrówkę Przełomem Hornadu i udać się w powrotną drogę do Podlesoka. Najpierw żółtym szlakiem (m.in. grzbietem Ihrík, z którego rozciąga się przepiękny widok na kanion Hornadu), a od Gardła Hornadu szlakiem niebieskim.
Ci, którzy mają jeszcze czas i siły, mogą udać się w dalszą drogę w kierunku punktu widokowego Tomaszowski Widok (Tomášovský výhl’ad). Dotrzemy tam idąc w dalszym ciągu szlakiem niebieskim, a następnie zielonym. Na trasie napotkamy kolejne metalowe stopnie. Tomasowski Widok to skalny taras wysoki na 146 m., z którego można zobaczyć m.in. Przełom Hornadu, dolinę Białego Potoku, a przy dobrej widoczności nawet Tatry Wysokie. Do Podlesoka wrócimy szlakiem żółtym, a od Gardła Hornadu szlakiem niebieskim.
Pokonując Przełom Hornadu możemy podziwiać bogatą roślinność (m.in. pierwiosnek łyszczak, rozchodnik biały czy zarzyczkę górską), a także bogatą strukturę lasu, która obfituje w buk zwyczajny, klony, świerki i jodły pospolite.

Czas przejścia:

Wariant I

• Podlesok – Hrdlo Hornádu (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:15 h)
• Hrdlo Hornádu – Kláštorská roklina-ŭstie (szlak niebieski, dwukierunkowy, 1:00 h)
• Kláštorská roklina-ŭstie – Letanovský mlyn (szlak niebieski, dwukierunkowy, 1:00 h)
• Letanovský mlyn spod Trstený potok – Hrdlo Hornádu (szlak żółty, dwukierunkowy, 1:15 h)
• Hrdlo Hornádu – Podlesok (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:15 h)
  Razem 3:45 h
  

Wariant II

• Podlesok – Hrdlo Hornádu (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:15 h)
• Hrdlo Hornádu – Kláštorská roklina-ŭstie (szlak niebieski, dwukierunkowy, 1:00 h)
• Kláštorská roklina-ŭstie – Letanovský mlyn (szlak niebieski, dwukierunkowy, 1:00 h)
• Letanovský mlyn – Pod Tomášovským výhl’adom (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:45 h)
• Pod Tomášovským výhl’adom – Tomášovský výhl’ad (szlak zielony, dwukierunkowy, 0:30 h)
• Tomášovský výhl’ad – Hrdlo Hornádu (szlak żółty, dwukierunkowy, 2:00 h)
• Hrdlo Hornádu – Podlesok (szlak niebieski, dwukierunkowy, 0:15 h)
  Razem 5:45 h

UWAGA: Czas przejścia jest podany orientacyjnie. Uzależniony jest od tempa marszu, jak i warunków panujących na szlaku.

12►

Jedna z najciekawszych jaskiń na Słowacji. Znajduje się na terenie rezerwatu przyrody „Stratená” w Parku Narodowym Słowacki Raj. Główną część jaskini stanowi potężna sala, głęboka na ok 70 m w przeważającej części wypełniona lodem. Całkowita długość jaskini wynosi 1 232 m zaś długość trasy wycieczkowej – 475 m, z przewyższeniem 43 m.
Dobszyńska Jaskinia Lodowa jest wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

123►

W kotlinie rzeki Slaná znajduje się malownicza wioska z okazałym pałacem Betliar położonym w przepięknym parku angielskim. Pałac ten jest jedną z rodowych posiadłości rodziny Andrássych i został zbudowany w miejscu dawnego zamku Bebeków z XV wieku. Po II wojnie światowej został skonfiskowany przez państwo. Z pałacu powstało Muzeum Kultury Mieszkalnej, w którym możemy podziwiać: meble z okresu XV – XVII w., zbiory obrazów, kolekcję broni (od średniowiecza do XIX wieku), trofea myśliwskie oraz egzotyczne eksponaty z całego świata. Na szczególną uwagę zasługuje biblioteka założona przez Leopolda Andrássego w 1790 roku. Zawiera ona ponad 20 tysięcy tomów najczęściej o tematyce geograficznej, teologicznej i filozoficznej z okresu XV – XIX wieku. Zwiedzanie tego przepięknego obiektu zajmuje około godziny. Przebudowa pałacu została odznaczona międzynarodową nagrodą EUROPA NOSTRA ( Europa Nostra jest europejską federacją stowarzyszeń, które zajmują się ochroną dziedzictwa kulturalnego oraz środowiska naturalnego. Ofiaruje nagrody za restaurację obiektów w Europie).

Równie niezapomnianych wrażeń dostarcza spacer po przepięknym parku otaczającym pałac. Park o powierzchni 80 ha figuruje na liście światowych ogrodów historycznych i można w nim zobaczyć różne egzotyczne drzewa. Wiedzie przez niego ścieżka, która prowadzi nas do klasycystycznych i romantycznych budowli. Na początku naszego spaceru napotkamy na niewielką parkową budowlę z 1790 roku. HERMESOVA STUDŇA została wybudowana na wzór antycznej łaźni z sadzawką i rzeźbami. Idąc dalej dochodzimy do ośmiobocznej konstrukcji pochodzącej z końca XVIII wieku – SLOBODOMURÁRSKY PAVILÓN. Niezwykle urokliwy jest VEL’KÝ VODOSPÁD, który należy do największych sztucznych wodospadów na Słowacji i jest on częścią unikalnego systemu wodnego parku. Wodospad zaprojektował Jozef Bergmann w 1823 roku. W parku znajduje się staw rybny zwany WIELKIM JEZIOREM. Możemy się przy nim na chwilę zatrzymać, by później ruszyć do ostatniej budowli w parku. ZVERINEC to kamienna konstrukcja pochodząca z drugiej połowy XIX wieku, z cylindryczną wieżą. W budowli tej w osobnych pomieszczeniach były przechowywane zwierzęta.
Jeżeli po zwiedzaniu pałacu i spacerze po parku zgłodniejemy, możemy się udać do sąsiadujących z pałacem restauracji, aby posilić się i być może wyruszyć do kolejnego oddalonego o około 10km, przepięknego słowackiego miasta jakim jest Rožňava.

Najbardziej popularnym i obleganym przez turystów jest Wąwóz Suchá Belá, którego nazwa związana jest z ukształtowaniem terenu i przepływającą przez niego wodą. Ze względu na duży stopień nachylenia terenu, żwir gromadzi się przede wszystkim w dolnej części wąwozu, tworząc nawet kilkumetrową warstwę. Woda pod żwirem przepływa swobodnie, a na powierzchni pojawia się w tych miejscach, gdzie jej poziom jest wysoki. Wąwóz ma 3,8 km długości, a jego wysokość n.p.m. przy ujściu wynosi 550 m, a na wierzchołku 950 m.

Naszą wędrówkę zaczynamy od kempingu Podlesok wybierając jednokierunkowy (niektóre szlaki ze względu na swoją trudność oraz znajdujące się przy wodospadach drabiny dla zachowania bezpieczeństwa turystów są jednokierunkowe) szlak zielony. Przejście tej malowniczej doliny zajmie nam ok. 2 godzin. Mnie, nigdy się to nie udało, często bowiem musiałam przystanąć, aby nasycić się pięknem otaczającej przyrody. Szlak Suchá Belá odsłania nam swoje piękno już na początku. Idziemy w górę wzdłuż płynącego potoku, a czasem i jego korytem po przygotowanych drewnianych drabinach oraz wyżłobionych w pniach drzew stopniach. Docieramy do zespołu wodospadów przy Wodospadach Misowych (wysokość 40 m), gdzie woda spadając na dół wylewa się z otworów przypominających wielkie misy. Nie zapomnianych wrażeń dostarczają również kolejno Wodospad Okienkowy (wysokość 13 m) oraz Wodospad Korytowy (wysokość 10 m). Obok wodospadów ustawione są metalowe drabiny, które pozwalają nam na dalsze pokonanie trasy i dostarczają niezapomnianych emocji. W sezonie, kiedy turystów jest bardzo dużo i do drabin ustawia się kolejka musimy liczyć się z wydłużeniem czasu przejścia. Pokonując szlak napotkamy na kawałki drewna ustawione pod wystającymi nawisami skalnymi, które rzekomo mają podpierać opadającą skałę, tworząc tym samym ciekawy obraz. Zobaczymy również okna skalne, które powstają na skutek powiększania się wnęk w pęknięciach skalnych, na które wpływa wietrzenie oraz woda. Wąwóz to nie tylko drabinki, stopnie, ale także bogactwo roślinności. Nawisy skalne pokryte są murawą naskalną, a ich wyższe części zajmują bory sosnowe i modrzewiowe. Na dnie wąwozu, gdzie klimat jest wilgotny i chłodny rosną rośliny lubiące wilgoć i chłód. Możemy zatem spotkać tutaj m.in.: pierwiosnek łyszczak, fiołek dwukwiatowy, stokrotnicę górską. Natomiast w runie możemy zobaczyć wiele cennych i niejednokrotnie zagrożonych roślin w tym m.in. sasankę słowacką.

Wąwóz Suchá Belá zamieszkuje wiele pięknych ptaków m.in. dzięcioł trójpalczasty czy pliszka górska, może przy odrobinie szczęścia uda nam się również spotkać salamandrę plamistą.

Po dojściu do Kaskad wąwóz przechodzi w szeroką dolinę i już łagodniejszym zboczem wychodzimy na Sucha Bela-Wierzchołek. Tutaj możemy odpocząć, posilić się i ruszyć w powrotną drogę do Podlesoka lub jeżeli mamy jeszcze czas i siły możemy się pokusić o marsz w kierunku Kláštoriska. Do Podlesoka wrócimy najpierw szlakiem żółtym a później czerwonym. Zajmie nam to około półtorej godziny.

Na lewockim rynku znajduje się ratusz, który pierwotnie został wybudowany końcem XVw. w stylu gotyckim, ale po pożarze w roku 1550 został odbudowany w stylu renesansowym. Przy ratuszu znajduje się klatka z żelaza zwana „klatką hańby”, która służyła jako pręgierz (najczęściej słup do którego przywiązywano oszustów, złodziejów służył napiętnowaniu złych uczynków). Otoczenie rynku stanowią kamienice mieszczańskie, które zachowały elementy gotyckie z XIV i XVw. Na tle innych kamienic wyróżnia się kamienica Thurzonów (węgierski ród szlachecki) z renesansową attyką (górnym elementem budynku w postaci balustrady, pionowych elementów dekoracyjnych, ścianki odsłaniającej dach) oraz bogatą malarską dekoracją frontu. W Lewoczy zachowały się fragmenty murów obronnych z XIV – XVIII, które pierwotnie miały około 2 km długości z bramami: Koszycką, Menhardską i Polską oraz z sześcioma basztami. W mieście znajduje się Spiskie Muzeum, do którego warto zajrzeć i obejrzeć wystawianą ekspozycję.

Nad miastem góruje wizerunek sanktuarium maryjnego, które jest najpopularniejszym celem pielgrzymek słowackich katolików. W sanktuarium tym 3 lipca 1995 roku Jan Paweł II celebrował mszę, na której zebrało się około 650 tysięcy wiernych. Sanktuarium leży około 2 km na północ od Lewoczy, warto więc odwiedzić to miejsce.